شعله ي آواز





تا دفتر نقّاشي خود باز کند عشق



نقش از پي نقش آرد و اعجاز کند عشق





در ميکده يک تن قدح افروز نماند



گر ساز مخالف نفسي ساز کند عشق





تنها نه همين ريخت به هم محفل ما را



بسيار کسا خانه برانداز کند عشق





بر لوح وجودم به جز احساس نماند



جانانه اگر با دلم ابراز کند عشق





تا ما به نياز آمدگان دل نسپاريم



با قاعده ي حسن بسي ناز کند عشق





نوميد مشو از نظر گاه به گاهيش



گر اهل دلي با تو يقين راز کند عشق





پايان همه دربدري ها رسد از راه



گر نغمه به فتواي دل آغاز کند عشق





تا منزل مقصود برد نامه ي ما را



چون قاصدک آن گاه که پرواز کند عشق





از وسوسه ي عقل رها گر که نگرديد



کي مرتبه ي شامخي احراز کند عشق





امّيد که چون گوشه نشينان خرابات



ما را به جهان شاد و سرافراز کند عشق.



*



(نوروز 1398خورشيدي ـ شهريار)



سيــــل اگر آمــــــد تمــــام مملکــــت را آب بـرد


زير کرسي شيخ ما با آيةالکرسي خوش است!


::           ::      ::                 ::           ::                ::          ::   


سفــــره ي هفــت سيــن سال جديد


بــــود کامــل که سيــــن سيــــل آمد


 


اين نه آن سفره اي که برکت زاست


وين نــه سيني که بـــاب ميـــل آمد!




اي دگرگون کننده ي دلها
نام نيک تو شمع محفلها

نوربخش از جمال بي چوني
ديده ها از تو در دگرگوني



اي که تدبير مي کني شب وروز
نور نام تو جان و دل افروز



زير و رو از تو حال وسال همه
نظر از لطف کن به حال همه



خود بگردان به مرحمت امسال
حال ما را به بهترين احوال



*** *** ***
روسياه آمديم و شرمنده
به سراغ تو اي نوازنده



همگي را به لطف رحماني
بنواز آنچنان که مي داني



عفو فرما اگر خطا کرديم
مثلا کار نابجا کرديم



گامها در مسير قول زديم
قول داديم و زير قول زديم



يا که داديم طيّ سال کهن
خلق را وعده ي سرخرمن



مستمندان ز خويش آزرديم
نانشان خورده آبشان برديم



تندخو در محلّ کار شديم
بنز هم بيش و کم سوارشديم



نيز کرديم ضمن کم کاري
ديگر آزاري و خود آزاري



چه بگويم چنان چنين کرديم
جورها با مراجعين کرديم

شاد از پستهاي جوراجو
ر دوسه فرسخ شديم ازحق دور



همه گفتيم بي غم و اکراه
کار ما هست خالصآلله



گه به توريه گاه با تقيه
راههامان جدا شد از بقيه



همه کرديم نقش خود انکار
در عمل بالعشيّ والابکار



عمل البته از شقوق بدش
که لشوشند جمله در صددش



*** *** ***
اي بهار آفرين گل پرور
لطف کن از گناه ما بگذر



بکش اي مهربان دائم ما
قلم عفو بر جرائم ما



کاسه بشقاب جمله رافي الحال
پر و پيمان کن ازغذاي حلال

ضعفا را توان مالي ده
نمره ي انضباط عالي ده



مرحمت کن به اغنيا قدري
کف بخشنده سعّه ي صدري



*** *** ***
من و ياران شاعرم دربست
کرتيم اي کريم بالادست



انبيايند پيش ، پس مائيم؟
با شما قوم و خويش پس مائيم



خويش خود را نواز با انعام
که نبوده ست و نيست کالانعام



گرچه فرموده اي تو اي معبود
انّ الانسان لربّه لکنود *



ما نه از خيل ناسپاسانيم
گوش ابليس کر ز خاصانيم



ما کجا عن صلواتهم ساهون**
در صف  يتّبعهم الغاوون ***

مپسند اي عزيز دل ما را
رانده يا مانده پا به گل ما را



از تو خواهيم عمرطولاني
با مزاياي فوق انساني



هريکي صد نه بل صدوسي سال
شادمان بالغدّو والآصال



بعدهم چون که زين سرارفتيم
کلّنا در بهشت جا رفتيم


دوست داريم تا به خوشحالي
فادخلي عبادي **** از عالي



بشنويم و بهشت مست شويم
بي خيال هر آنچه هست شويم



*** *** ***
بارالها به حقّ هشت و چهار
جمع ما را به خويش وا نگذار



ملت سرفراز ايران را
وکلا را و هم وزيران را



دانش و بينش دوچندان ده
دل مسرور و لعل خندان ده



لطف کن بي نياز غيرشويم
همگي عاقبت بخير شويم



زير لب مي کنيم هي تکرار
و قنا ربّنا عذاب النّار.
__________
*عاديات:6 **ماعون:6 ***شعراء:224 ****فجر29


سوختم در شعلــه زار درک و حس


اي جنون حــــق بـــه فريادم برس




رشتــــه ي زنجيــــر عقلم پاره کن


هر گـــرفتــاري که دارم چــاره کن




مانده ام در چــــاه ويــل فهم خود


از تو مي خواهم طناب سهم خود




تــــا مگــــر از قعــــر جانکاه خـرد


روح ســـــرگـــردان من بيرون پرد




آشيــان ســـــازد ملايک رهنمون


بر فـــــراز شـاخ طـوبــاي جنون!


تا در طواف کعبه ي الّا شدم
در نفي تن کوشيدم از خود لا شدم

پيموده وادي ها به نور معرفت
بر گونه گون اطوار ره بينا شدم

در قم فيض الهي چون صدف
پرورده با خود لؤلؤي لالا شدم

گنج قناعت را به کف آورده زان
فرمانرواي ملک استغنا شدم

وانگه جمال بي مثال دوست را
از روشني آيينه ي رخشا شدم

سوداي اورا پخته در سر سربه سر
فارغ ز هر انديشه و سودا شدم

وندر هواي وصل جانان دم به دم
جان دادم و وارسته از اهوا شدم

بر شاخ طوباي معارف نغمه خوان
در باغسار علّم الاسما شدم

از تخت لاتلقوا فراتر برده رخت
برتهلکه ي جان ضربه زن يکجا شدم

در حلقه ي تسليم قول پير را
گوياي آمنّا و صدّقنا شدم

او را که درس عاشقي آموختم
مصداق قد صيّرته عبدا شدم

تا خلعت مُثلي ز رحمت بخشدم
حکم اطعنا را ز جان شنوا شدم

بگسسته بند از پا و با بال جنون
عيسي صفت زي عالم بالا شدم

زافرشتگان عالم بالا بسي
برتر ز فضل تاج کرّمنا شدم

در کوثر نور الهي غوطه ور
از جلوه ي خورشيد اعطينا شدم


اين مرتبت زان يافتم کز ابتدا
مدحتسراي حضرت زهرا شدم



معصومه اي کز مهر روزافزون او
فارغ ز هر تشويش در دنيا شدم

وز پرتو نور هدايتهاي او
سر چشمه ي توحيد را جويا شدم

تا جاه و حشمت يافتم از درگهش
والاتر از اسکندر و دارا شدم

در مکتب عشقش به راي تيزبين
داناتر از قسطاي بن لوقا شدم

تامدح اورا پيشه کردم «خوش عمل»
بر روي دل درهاي حکمت وا شدم.


پــــاســـدار جملـه ارزش ها حسين


مکتب تــــوحيـــــد را معنــــا حسين




نـــــاشـــــر انـــــوار ذات ســـرمدي


نـــــاصـــــر اسلام نــــــاب احمــدي




نــــوربخــــش محفــــل افلاکيــــــان


خاک راهــــــش تـــوتيــــاي خاکيان




افتخــــــــار انبيــــــــــا و اوليـــــــــا


عــــروةالوثقــي و مصبـــاح الهـدي




چـــون صبــاح ســوم شعبـان دميد


مــژده ي جانبخـش ميلادش رسيد




چارمين روز از مه شعبان به گوش


آمد اين پيغام جانبخش از سروش:




پــــاســــــدار دين حـــق را ياوري


يـــــــــاور شيـــــراوژن نــام آوري




حق عطا فرمود بر يعســوب ديـن


حيـــــدر صفـــــدر اميــرالمـؤمنين




نـام او عبّــــاس اباالفضلش لقب


معنــــي اخلاص و مفهـــوم ادب




پـــــاسداري را سـرافـرازي از او


افتخـــــار نــام جــانبــــازي از او




تا که مستحکـم شود ارکان دين


پاسداري شـد به جانبازي قرين.




اي پـــرتـــوي از جلــوه ي جانانه اباالفضل


روح شـــرف و غيـــــرت مـردانـه اباالفضل




در انجمــــن عِلـــــوي مــــردان خـــدايـي


بــر شمـــع ولايـت شــده پروانه اباالفضل




نــامـوس وفا ، نور هدي ، قبله ي حاجات


کانــــون صفـــا ، مظهـــر جانانه اباالفضل




در مکتـب اخلاص و وفـــاداري و تهـــذيب


استــاد تويي ، کامـل و فـرزانـه اباالفضل




الطاف تو خـــواهنــــد غلامـــان حـريمـت


اي بهــره ور از فيــض تو بيگانه اباالفضل




در حلقـــه ي خـورشيـد عـذاران بهشتي


زد موي تو را دست ملک شانه اباالفضل




ســوداي تو دارد ســر شوريده ام امروز


آهنــگ تو دارد دل ديــــوانــــه اباالفضل




در دام ولاي تو گــــرفتـــــار ابــــد شـــد


مـــرغ دل من بي هـوس دانه اباالفضل




عمري ست منم از غـم هجران تو بيمار


بفـرسـت دوايــي ز شفاخانه اباالفضل.


آسمـــان در شــــام ميـلاد تــو نــــوري تازه يافت


قــدسيــان را محفــــل ادراک ، شـوري تازه يافت




غرق نـــــور معنـــويّــــت در ســـرابُستـــان وحي


همره جبـــريـــل ، پيغمبــــر حضــــوري تازه يافت




دست افشان عيســي مـريـم که جاني نـو گرفت


پايکوبان مـــوســـي عمـران که طـوري تازه يافت




در شبستـــان به نـــور عشـــق آذيــن حسين(ع)


آسمــــان ديـــــن ز ميـلاد تــــو هــوري تازه يافت




اي بهـــار سجـــده هــــاي نـــاب ، زيـن العابـدين


منبــــر و محــــراب بــــا نامت ظهـوري تازه يافت




چون علي(ع) در خطبه آن کردي که ارکان ستم


رو بـــه ويــرانــي نهاد امّــت شعـوري تازه يافت




در بهـــار انقلاب عشــق ، بـــــزم عــــاشقــــان


بــــا طلـــوع مهـــر ميلادت ســـروري تازه يافت.


اي گـــربــــه ي سيــــاه مــن اي نـــازي ملوس


خــــود را نمــــال اين همه بر ســاق پـــاي من




مي دانم اين که بــــرده تـــو را تــاب ، گشنگي


پرسي مــــرا کــــه:از چــــه نياري غـــذاي من؟




شـــرمنـــده ام ز روي تـــو اي بـــاوفـــا انيــس


وي ســـال و مــــاه و هفتـــه و روز آشنـاي من




در سفــــره نيست نـانـم و در ديگ پاره گوشت


تــــا آورم بــــرون کنــــي نـــــوش ، جــاي من




همچـون تـــو چشـــم دوخته ام سوي آسمان


تــــا لقمـــه اي مگــــر بفــــرستـــد خداي من




از من دعـــا و از تــــو هم آميـــن آن ، بگـــوي


تــــا بلکه مستجــــاب شــــود اين دعـاي من




ظــــرف غـــــذا اگـــر بفـــرستــــد ، بــراي تو


تيــــــر بــلا اگــــر بفــــرستــــد ، بـــــراي من




خواهي مگــــر دويـــدن اشک مـــرا بــه روي


بينـي کـــه ضجّــــه مي زني اي بينـــواي من




اي کاش صاحـــب تـــــو يکــــي پــولـدار بود


ني چون مني فقيـــر و بـــداقبـــال ، واي من




در فکر خويش بــاش و ز شـــرّم خلاص شو


انصاف نيست تــا کـــه بسـوزي به پـاي من




از خوردني به جز غم و اندوه و غصّه نيست


خواهي بمــان و خواه بـــرو از ســراي من!


بهـــاري کـه مست آمـد و مست رفت


دلي را بــــه عشقـــي نپيوست رفت




ز مــــــا کــرد عطـــــر نـــوازش دريـغ


گلـــي را بـــه شبنــــم نيارست رفت




کتــــــــــاب تمنّـــــــــاي آلالــــــــه را


به داغي عيان ، مهر زد ، بست رفت




بـــه ميخـــانــه مــاننـــد پيــرار و پـار


نپـــرسيـــد آيـا کســي هست رفت




پـــرستـــو هـم ايـن راز فهميده بود


کــه کنــج رواقـــي بننشست رفت




بـه پـــاي گلي ، نقــش بــر کاغذي


هـــزار دلم خواند و از دست رفت!


يا صـاحـب الـزّمـان که جهان در پناه توست


تـا کي نهـان ز ديـده ي مـا روي ماه توست




چشـــم اميــــد منتظــران طـريــق عشـق


تا آن کـه جلـوه اي بنمـايـي بـه راه توست




هـر روز روز حسرت و هر شب شب فراق


مــا را نصيب ، بــي بــــرکات پگـاه توست




آن خسـروي کـه عيسي مريم کنـار خضر


همــواره افتخــارکنــان در سپـــاه توست




بــرتـــر از انبيــــاء سلف ، غيــر مصطفي


نزد خــــدا ، مقــام تو ، مانند جـاه توست




چون کعبـه ، مسجد نبوي ، چشم انتظار


در آرزوي بــــانـــگ اذان و صــلاه توست




هر صبح و شام ، معتکفان حـريم عشق


جان برکفند تابه چه سويي نگاه توست




در هر دعـــا ظهــور تو خواهيم از خداي


آن خالقي که ملجأ ما ، نيکخواه توست




در صـدق مـدّعـاي ظهـور ، آفتاب و ماه


روشن دليل ماو درخشان گواه توست




از داغ مرگ مــــادر پهلـــو شکسته ات


تاعرش رفته ناله ي واحسرتاه توست




در چشـم دودمــان بشـر دود فتنه ها


پــادافـــره گناه فـراوان ، از آه توست


***


بار سفــر ببندم و تــــا جمـــکـــران روم


کآنجابه لطف دوست نمودارگاه توست


بــــا زائــــران منتظــــرت همنــوا شوم


درمسجدي که منظره ي بارگاه توست


عمري گذشت و مرغ دل بي نواي من


در آرزوي دانــه ي خــال سياه توست.











بافت زنجيرمرا با مو عمو زنجيرباف
پشت کوه انداخت ازهرسوعمو زنجيرباف



چون که باران مصيبت ريخت ازهفت آسمان
مانددرسيلاب تازانوعمو زنجيرباف



بسکه زخمش ازپي زخم آمد وبردل نشست
چاره اش کي بود با دارو عمو زنجيرباف



روزگاري درجوانيهاي من چون لعبتان
بود زيبارو،کمان ابرو عمو زنجيرباف



ازبهاران تابهاران دربسيط سبزه زار
جست وخيزي داشت چون آهو عموزنجيرباف



کرد انواع غذاها را حرام خويش و خورد
نان جو همراه آش آلو عمو زنجيرباف



پول هم گربوددرکوي و خيابان روي هم
داشت کي دردست خودپارو عمو زنجيرباف



زيرلب ميخواند گهگاهي ، دلش تا واشود
شعرهاي خواجه و خواجو عمو زنجيرباف



زير پاي هرکه را ازمعرفت بيگانه بود
روز و شب ميکرد خوش جارو عمو زنجيرباف



پيرواني داشت جان آگاه و يک دل يک زبان
از دياربکرتا جامو عمو زنجيرباف



دست دريک کاسه با شيطان نبود ونيزنيست
با «ترامپ» و با «نتانياهو» عمو زنجيرباف



داشت«ربّ اغفرلنا»برلب چو پيرما وگفت
«لااله»ي قبل «الّاهو» عمو زنجيرباف



بي نياز ازسيخ وميخ و رمل واسطرلاب کرد
دريسارو دريمين جادو عمو زنجيرباف



گاه پيري درمرورخاطرات خسته ام
نيست ديگر ردّپايش،کو عمو زنجيرباف؟



عُق     زد     و     آورد     بالا     هر     چه    مي نوشيده بود
من     نمي دانم     کجا     و     با     که   ، کي نوشيده بود

مادرش   مي گفت     :    سال     پيش        در   فصل بهار
با يکي    بدتر       ز    خود     در     شهرري     نوشيده بود

از    خدا    پنهان    نبوده     ،     از     شما     پنهان     چرا
سال قبلش     هم    به     گلگشت    دوبي نوشيده بود

گفتمش : زن!    حرف امروز    است   ،   حرف پار نيست
اين ننر    دردانه     هر     جا     ديد      مي    نوشيده بود

در حضر      با چند     تن     سرخاب    مال      لات و لوت
در سفر    با    زن نما     مردان     «گي»      نوشيده بود

مشتزن    فرزند     ما     در     غرب     با  يک مشت زن
ويسکي    در رينگ    بر عکس   «کلي»    نوشيده بود

بارها       هم         در       کنار     جسر    بغداد     خراب
ادّعا    مي کرد      همراه       «قسي*»    نوشيده بود

بي پدر     در خدمت     سربازي اش     هم   چند بطر
يک نفس    در     پادگان    سمت     جي نوشيده بود

روح    ناخرسند    وي     مي گفت    در     عهد   قديم
يک دو    ساغر     با   سران     قوم   طي نوشيده بود

ساقي    ناکس    به دستش    بول استر   جاي مي
داد    و    او    با گفتن    مرسي - اوکي   نوشيده بود

خُل   پسر       ماخولي      ما      آب     آتشناک     را
زاوّل    نوروز     تا       پايان      دي      نوشيده      بود

گاه    شادي    اين    شرنگ آلود    را با   بانگ چنگ
گاه    ماتم   نيز    با      آهنگ     ني    نوشيده   بود

هي    به او   گفتم    از اين     کار خطا بردار  دست
هي   دهن    کج کرده   بر بابا   و  هي نوشيده بود

دوش   در  کابوس  خود  ديدم  «اوردوز» کرده است
شيشه مصرف  کرده بود  و مي  ز پي نوشيده بود

گر  بريزي   روي   هم   ،   درياي  عمّان   مي شود
آبکي هايي     که   من   ناخورده  وي نوشيده بود

بچّه هاي      ديگران    دکتر    شدند    و   مال    ما
ناخلف شد    تا     بگيرد   دم  به ساعت حال   ما!


::::::::::::::::::::::::::


*يکي از دو پسر «صدام  حسين» برادر «عدي».


سنــگ کلّيّــــه(!) که چسبيده به من عيــن کنه


دســـت بــــردار نبـــاشــــــد ، کلکـــم تـــا نکنه




مي زند نيـــش بـــه پهلــــوي نزارم شب و روز


همچـــو کفّــــاش که بر کفش زنــــد هي گزنه




پــــدر بنـــــده در آورده و بــــــاشــــد هـــدفش


تــا در آرد ز مـــنِ مـــــرده بـــــه رفتــــار ، ننــه




مثل آن کهنــــه درختــــم که ميـــــان بـــرهوت


زده بـاشــد ز پسِ صــاعقـــه ، کـــرمش به تنه




هفتـــه و مــــاه به مــن مي گذرد پنجـه و قرن


سـاعـت و روز بـــه مــن مي گذرد مـاه و سنـه




دوش پس درد وي از ديـــده چـــو خوابم بربود


دوره کـــردم سـي و شش دفعـــه کليله دمنه




سرِپا بس که سرِ خويش فشردم به دو دست


دستـــه ي عينـــک مــن گشــت جــدا از بدنه




عهــــد کــــردم به ره کس نکنم پـــرت ، کلوخ


گــر شـــود بين من و سنـــگ ، روابط حسنه!




گربه لب شعروبه دل عشق وبه سرشورم بود



يادگاري از شراب ناب انگورم بود






مي روم همپاي تنهايي به گلگشت جنون



در مسيري تازه تا هرجا که مقدورم بود






خسته از تاريکجاي نامرادي ها که هست



رهسپارم تا که روشن جاده از نورم بود






گامها از خود برون رفتن به فتواي جنون



فيض استقبال از سرمنزل دورم بود






مي برم بر دوش ، دار خود اناالحق برزبان



تا مگر مرگي گواراتر ز منصورم بود






از نسيم باده اي مستم که در شبهاي هجر



خوشتر از گلگشت در صبح نشابورم بود






خون دلهايي که نوشيدم ز جام روزگار



گرنه پاداشي سزا دارد که منظورم بود






مي دهم دل را تسلي تا که شايد بعدمرگ



جاي لاله جام مي روييده از گورم بود!







گاهــي بــراي خنـــــده دلـــم تنــگ مي شود


مــــاننــــد يک پــــرنــــده دلــم تنگ مي شود




چــون پوپکي که در قفـس از دسـت مي رود


بـــا بــال هـاي کنـــده دلـــم تنـــگ مي شود




وقتـــي کـــه بـــاورم شــده بــا خـاطـرات يار


بـــايــــد کنـــم بسنــــده دلـم تنـگ مي شود




آن صيــــد بسملـــم کـه بــه چشمان اشکبار


در خــــون خــــود تپنـــده دلم تنگ مي شود




چون عاشقي که يارسفر کرده همچو اشک


از ديـــده اش فکنـــده دلـــم تنـگ مي شود




بختــــم اگــــر مـــدد نکنـــد در قمـار عشق


بـــازنـــده و بـــرنــده دلـــم تنــگ مي شود




از پيش مــن مــــرو که در اين جنگل مهيب


اي آهــــوي رمنـــده دلــم تنــگ مي شود.


نسيــــم فــروديــــن ، اگـر بـــه در زند


درخــــت گل کنــــد ، پــرنــــده پـر زند




ز هــايهــــوي ما ، بــــه گفتگــــوي ما


ز خــــاک تيــره گـون ، بنفشه سر زند




ز بـانـگ هلهلــــه ، دوبــاره چلچلــــه


بــــه دوردستـــها ، دم از سفــــر زند




ز بــــاده بــرفـــروز ، پيـــالـه هـاي ما


شـــراره هاي مي ، به غم شـرر زند




سپنـــددانــــه را ، به مجمـــر افکنيد


مبــــاد تا کســي ، بـــه مــا نظر زند




بزن چغانــــه اي ، بخوان ترانـــه اي


که طعنـــه شعـر تـر ، به نيشکر زند




بهــار را بگـو ، بيــــا کــــه يــــار مــا


به جاي دست غم،گلي به سر زند.








































































































































































آمد   از    راه    با   سرافرازي


ماه  تزکيه       ماه    خودسازي


ماه  از خويش تا    خدا    رفتن


تا  به   سرچشمه ي بقا   رفتن


ماه  پرواز   با دو   بال   قنوت


از   زمين    تا   صوامع ملکوت


ماه   عرفان  و   عشق ورزيدن


همه جا  جلوه ي  خدا    ديدن


مرحبا     دلکش آمدي اي ماه


لطف کردي خوش آمدي اي ماه


آمدي    تا    شکوفه هاي  دعا


گل    کند   در   تمام  ثانيه ها


رمضانا  تو    بهترين   ماهي


چون که   ماه  ضيافت اللهي


رامش   روح  و راحت  جاني


هم  از  آن  رو  بهار  قرآني


سفره گسترد تاکه صاحب خوان


از کرم   کرد  جمله   را مهمان


چيد  در سفره گونه گونه خوراک


چه خوراکي لذيذ و طاهر و   پاک


لقمه ها لقمه هاي  نور و   صفا


در طبقهايي   از   بلور     دعا


******


اي فراخوانده سوي  خوان  خدا


چه عزيز است ميهمان     خدا


ميهمانا  ز  جان و دل   بشتاب


ميزبان  اوست خويش را درياب


بهتر است از  هزار ماه  تمام


ليلة القدر او  به  ماه    صيام


ليلة القدر   را چو درک   کني


هر چه غيراز خداست ترک کني


خوش به حال کسي که سي روزه


همه    اندام   او      بود  روزه


چشم و گوش و زبان وبيني ودست


شکم  وپا و هر چه ديگر   هست


هر که اينگونه  روزه داري  کرد


رو  به   جنات  رستگاري   کرد


خوش عمل هرکه بود در رمضان


ترک  منکر   نمود   در رمضان


روزه هايش  قبول   درگاه  است


بهره مند  از نعيم اين ماه است .









 






































*باخت ترامپ.!
ــــــــــــــــــــــــــــــ
جنگ را گر به حماقت علم افراخت ترامپ
کار خود ساخت ترامپ
بي که اقدام نمايد ، سپر انداخت ترامپ
کار خود ساخت ترامپ
***
«پمپئو»گفت به«بولتون»توکه جنگ افروزي
از کجا مي سوزي؟
عجبي نيست که افکار تو نشناخت ترامپ
کار خود ساخت ترامپ
***
يک طرف رقص کنان شخص «نتانياهو» بود
آن که چون يابو بود
مثل خرچون که به گل ماندبراوتاخت ترامپ
کار خود ساخت ترامپ
***
روز اول که شد از باده ي قدرت سرمست
جام برجام شکست
بست شمشيرخودازرو وسپس آخت ترامپ
کار خود ساخت ترامپ
***
کلّه ي بي مخ او مثل کدو خورد به سنگ
منگ شد آن الدنگ
پدر خويش به هر  واقعه بگداخت ترامپ
کار خود ساخت ترامپ
***
گاو پر شير سعودي که نهادش به دهان
مثل مادر
عوضش پول نه بل اسلحه  پرداخت ترامپ
کار خود ساخت ترامپ
***
قطع کرديم دو دست طمعش از مرفق
همه با ياري حق
طرف ميهن ما دست چو برياخت ترامپ
کار خود ساخت ترامپ


***
مثل اسلاف تهي مغز خطا پشت خطا
کرد و افتاد ز پا
بود بردش هدف از جنگ ولي باخت ترامپ
کار خود ساخت ترامپ.


 




در جهان طرفي نمي بندد کسي با چاپلوسي



آدمي را خوار مي سازد به دنيا چاپلوسي






بهر تعظيم شعائر،خم شدن خوب است اما



کرنش نامرد مردم بد بود با چاپلوسي






هادم شخصيت است و عزّت و آزادمردي



دشمن حرّيت است و دين و تقوا چاپلوسي






از ترقّي باز مي ماند هر آنکو با تملّق



کسب روزي مي نمايد،مي کند يا چاپلوسي






عين ناداني است بهر لقمه اي نان صبح تاشب



بي سبب منّت کشيدن ، بي محابا چاپلوسي






مي کند آيينه ي شفّاف دلها را مکدّر



باز مي دارد ز حق گفتن زبان ها چاپلوسي






سدّ راه پيشرفت آدمي در کسب دانش



هست حتي اي خردمندان دانا چاپلوسي






هيچ«جمعي»نيست مستظهربه«تقسيم»عدالت



تا نمي گردد به «ضرب»فکر «منها»چاپلوسي






رنگ آسايش نخواهد ديد و آرامش نيابد



آن که پا تا سر فريب است و سراپا چاپلوسي






در اداراتي که حاکم بر ضوابط شد روابط



رنگ مي بازد شرافت،گردد احيا چاپلوسي






هيچ قانوني نخواهد بود پابرجا و محکم



در جماعات بشر تا هست بر جا چاپلوسي






مرد دنيادار بي رحم و مروّت مي پسندد



از فقير بينوا البته تنها چاپلوسي






ناتوان باش وتهيدست ويقه چرکين ومفلس



لحظه اي اما مکن نزد توانا چاپلوسي






در تنور آتش ار افتد همه جايش بسوزد



بر نمي تابد جناب «شاطر*» ما چاپلوسي.







:::::: ::::::



*«شاطر» نام مستعار من در طنزمنظوم است.



 


جـــــــان مــــــــرا بگيــــــر ولـــــي ميـــز من مگير


ميــــــز مـــــرا که هست همـــه چيــــز من مگير




خالي اگــــــر کــــه جيـــب مــــرا مي کني بکن


مملــــــو از آب ســـــاغـــــــــر لبــريــــز من مگير




بـــــا مشت بــــر سرم بزن اما قلـــم که هست


هنگــام رزم ،  اسلحــــــــه ي تيــــــــز من مگير




دردوره اي که پست و مقام است چون سلاح


شغلـــي کــه هست بــــاعـــث تجهيز من مگير




تا کـــــرسي ريـــاســـت کل مـــانــده يـک قدم


قــــدري عقــــب بکش  ، جلوِ خيـــــز من مگير




پستـــم شمـــــار و بــــار به پشتم بنـه ، ولي


تــــــــــوي اداره پســــــت دلاويـــــــز من مگير




در صندلي و ميـــــز شناسي تــــو دست کم


يــــــــار عــــزيــــز ، قــــــدرت تمييــز من مگير




پــــرهيـــــز کن ز شــــوخــــي بيجا اگـر کني


جــــــــدّي ولي حکايت پـــــرهيـــــز من مگير.


در نيمه ي مـاه رمضـان ، شهـر عظيم


آمد بــه جهان جلـوه ي رحمان و رحيم


قربـان حسن که مجتبايش لقب است


جانها بــه فـــداي آن کـريـم بن کـريـم


:::::                                   ::::::                           ::


آيينه ي جلوه ي خدايي حسن است


مفهـوم بليــغ روشنايي حسن است


آن مصلــــح عــادلـــي کــه حرّيّت را


آراست به نور پارسايي حسن است


:::::                              ::::::                            ::


آنــم که بــه دل مهـــر پيمبــــر دارم


ســـــوداي ده و چهـــار دلبـــر دارم


جـز لطـف و عنايت حســن فرداروز


امــــروز چــــه آرزوي ديگـــــر دارم


:::::                          ::::::                             ::


خـــداونــــدا دلـــم را بـــا صفـا کن


بــــه آييــن محبّـــــت آشنـــــا کن


چــــو بلبل در گلستــــان بقيعـش


ثنـــاخــــوان امـــام مجتبـــي کن.






تـــــا مگــــــر در دل زيبـــــــاي تـــــــــو راهي بکنم


دوســـــت دارم کــــه شــــب قـــــدر گناهي بکنم!




سحــــــري تـــــا در ميخـــانـــــه روم رقــص کنـان


شــــبِ دل روشـــــن از انـــــــوار پگاهــــــي بکنم




مـــــدد از پيـــــر مغـــــان گيـــــرم و بـــــا نيّت پاک


سجــــده در مصطبــــه بـــــا حـــــال تباهي بکنم




نذر هـــــر بـــــاده کشي بـوسـه ي جــان افروزي


وقف هـــــر مغبچـــــه اي دل بـــــه نگاهــي بکنم




تـــا مگــــر ســــاقـــي محفـــل دهـدم بـاده فزون


تــــــرک انــــــدرز دهِ وســــوســــه کاهــــي بکنم




تــــا که راهــــم بنمايد بــــه ســـراپـــرده ي وصل


خـــــدمـــــت گلنفــــس بـــــــاده پنــــــاهي بکنم




چشــــمِ بيــــدارِ دلـــم بـــــاد سپيـــد ار کـه دمي


حــــذر از وســـوســـه ي چشــم سيـــاهي بکنم




تـــــرک همصحبتــــي اهــــــل دلـــم بــــاد حرام


گـــر ســــرِ ســــوزنـــي ، انــدازه ي کاهي بکنم




اختــــر بختِ مـرا جلــــوه چـــو خــورشيــد شود


گــــر نظــــر جـــانـــب رخســاره ي ماهي بکنم




کاشکي دـــدغــه ي زهـد ريـا بگذارد


گذرازکوچه ي دل گاه به گاهي بکنم!



افسوس  هست ماتم  نان   ترس جان هنوز
خوف از   فريب  و  توطئه ي  اين   و   آن  هنوز

افساد   مي کنند    ستم گستران         غرب
بيداد       مي کنند       فرومايگان           هنوز

مي خواستيم   تا  که نباشد   دريغ   هست
از  ديو    يادبود   و    ز   شيطان   نشان  هنوز

با        فتنه هاي  دائم  شيطان اکبر      است
نسل بشر  به   زحمت  وآتش به جان   هنوز

در       ادّعاي      نظم   نوينش    يکي       نگر
محکم  اساس    جهل کهن    در  جهان هنوز

آوخ   که    از  تهاجم  فرهنگي اش    به   دهر
دودي   رود   به     ديده ي  هر    دودمان هنوز

از    آتشي   که     داده   حوالت   به       باختر
يک     واحه    شعله زار   بود  خاوران     هنوز

آهسته     بگذريد  که     صيّاد         جورکوش
دارد    هزار     تير   جفا       در     کمان    هنوز

ياران        کاروان    و    شريکان               را
از   جان    و   دل    دهند    برات  ضمان  هنوز

بر   عرش  مي رود   همه روز  و   شب از جفا
دود       فغان     و     نائره ي      الامان     هنوز

بنگر    يکي    شقاوت     صهيون   ديو   خوي
بيداد    مي کند       به     فلسطينيان    هنوز

بيت المقدّ س  است  همان قبله ي نخست
در      انحصار      قوم     جهود    جبان     هنوز

جلّاد    ديو سار       به       امر           خدايگان
بيرون    ز    کام  مي کشد   آنجا    زبان هنوز

بنگر  يکي   به   سينه ي   سينا  که لاله اش
با     ياد     هر  شهيد   بود    خونچکان   هنوز

وز       دود     آه         امّت      آزاده ي        نبي
زنگار      بسته      آينه ي        آسمان    هنوز

افٌّ لک   اي    عنود     عرب زاد     دين به  مزد
کاين   قوم    را   نبهره   تويي    پاسبان هنوز

ابليس     را   هر   آينه    دستي    در  آستين
استاده      برده وار     بر     آن   آستان    هنوز

آب     عرب    ببردي      و   خاکش      بباختي
مُهري    فحول    طايفه      را   بر  دهان  هنوز

چندين    هزار      قاتل        سوداگر       شرف
از    هر    قبيله اي    و   ز    هر   خاندان  هنوز

انديشه مي کنندو سپس شيشه مي کنند
خون    هزار   کودک   و   پير     و    جوان هنوز

سيلاب  اشک    مي رود  از چشم  مرد و زن
ديو    ستم  نشسته   به   تخت   روان  هنوز

از     مغز     استخوان    يتيمان       در   به   در
در    غلغل    است    ديگ  ز  دد  بدتران هنوز

بس   جوجگان   که   خفته  به  نازند   واي ما
آتش     زبانه   مي کشد   از    آشيان    هنوز

پر    بسته اند    مرغ   شباهنگ   را   و   کبک
سر   زير    برف    برده  و  دل  در  گمان   هنوز

با   وعده  تا  به  کي  دل  خود  سبزمي کنيد
جاري  است  خون  سرخ  کران  تا کران هنوز

گيرم  سلاح   گرم   نباشد   به    قلوه  سنگ
تا    فتح   قدس   رزم  دمان   مي توان   هنوز

هر چند   کاين   سران   به  پايان  رسيده کار
سر خورده اند   و   بي هنر    و   ناتوان   هنوز

آماده ي         نبرد         جوانان              امّتتند
با    غاصبان    سنگدل   از   هر   مکان   هنوز

از   جان   خود    دريغ   ندارند    و    مي دهند
در       راه      اعتلاي     بهين     آرمان    هنوز

ايران   در   اين  مسير  جلودار   لشکر   است
با       رهنمود       رهبري       کاردان      هنوز

زان پير ،   آن  مراد مهين  ،  آن  درست   عزم
دارد   به    گوش    ، زمزمه ي   جاودان  هنوز

از    کربلا    به     قدس   گشاييد     راه     فتح
کاينجاست   در     قلمرو      بي  باوران  هنوز

تا   در    حريم    مسجد الاقصي     بَرَد    نماز
ره    روز    و  شام   مي سپرد   کاروان   هنوز

بر    سرنوشت     قوم     عرب     بي  تفاوتند
حکّام         لامروّت          نامهربان           هنوز

با    انتفاضه   قهر   و   به   صهيون   در آشتي
زود    است    زود   خاتمه ي    داستان  هنوز

گرگ    حريص  مي درد  آن  برّگان   و  نيست
سگ   را    توان   رزم     به   امر   شبان هنوز

هشدار   کانتقام  بزرگي  است    پيش  روي
در   غيبت  است   مهدي  صاحب زمان هنوز

اسلام   را   نکاسته    خوش رقصي     جهول
آن حشمت  و جلالت  و  آن  قدر و شان هنوز

فرصت حرام گشت  و  شکايت  همان که بود
دفتر  تمام  گشت   و   حکايت  همان    هنوز

بي ارزش است منطق گوياي«خوش عمل»
تا هست  چشم بسته   و  گوش گران هنوز.



افکنده گر چه جان و دلم را به دام ، عشق
روزي هزار مرتبه گويم: سلام ، عشق

از دل بپرس مرتبه ي عاشقي که بود
در محضرش يگانه ي والامقام ، عشق

چون گوهر خزانه ي ارباب معرفت
رخشنده است در نظر خاص و عام ، عشق

آب حيات را که شراب است نام آن
دست از طلب مدار که ريزد به جام ، عشق

زاغ هوس به دام لجن رفت و سر رسيد
طاووس چتر گستر زيبا خرام ، عشق

فرزانگي مکن که به سرمايه ي جنون
از عقل هست در صدد انتقام ، عشق

چون شمع مي گدازد و خاموش مي شود
با اهل راز گر نشود همکلام ، عشق

آن را که هست باده ي جام هوس ، حلال
باشد به زعم پير طريقت ، حرام عشق

عمري است در مسير جنون گام مي زنم
روشن اگرچه نيست مرا با کدام ، عشق

خوشبخت آن که در غزل زندگاني اش
بوده ست حسن مطلع و حسن ختام ، عشق.



سري       که      سروري      کائنات      با       او    بود
ز     ناسپاسي     امّت       به        روي      زانو    بود

دلي     که     مخزن   اسرار  غيب     بود   و   شهود
شکسته      از     غم     يار     شکسته   پهلو    بود

گل            محمّدي              گلشن         جوانمردي
که         داغديده ي      ياس     کبود   خوشبو    بود

فداي       آينه ي       «هل    اتي     علي الانسان»
که     از      براي     بشر       جاودانه        الگو    بود

فنا کننده ي       باطل      که      در     قلمرو    حق
براي       خاطر       اسلام          در        تکاپو    بود

به      روز     عدل مجسّم     ببين      چه     آوردند
جماعتي       که         طلبگارشان      ترازو     بود

خلافت  و  فدک از  اوي  و  همسرش شد غصب
که       دوره    دوره ي     دين  پوستين وارو    بود

علي     نبي نه      ولي  نور چشم جمله رسل
علي      خدا نه      ولي   برترين     خداجو    بود

علي       يگانه ي      اعصار    در    همه     دوران
علي       تجلّي       دادار        از    فراسو     بود

خوشاکسي که چو من وردصبح و ظهر و شبش
هماره       زمزمه ي     ياعلي    و    ياهو      بود.



گفتمش يارب چرا بايد دلم را خون کند
آن که با افسانه هايش خلق را افسون کند

غافل از تفسير«لااکراه في الدّين»روزوشب
خلق را تعريف از«والتّين واّيتون» کند

در ديار ما که يادش رفته کم کم پيشرفت
دردها را هرکه دستش مي رسد افزون کند

مي زند بر ريشه ي ما تيشه دشمن از درون
رنج ها را گر مضاعف دشمن از بيرون کند

روي منبر حرفهاي واعظ بي مايه کرد
آنچه با مغز جوانان باده و افيون کند

هرکه مي خواهد شفاي دردهاي جمع را
از دل و جان پيروي بايست از قانون کند

ناگهان از در در آمد شاعري قهّار و گفت
از چه مي پرسي چرا اين چون کند آن چون کند؟

کار با عمّامه و قطر شکم افتاده است
خم در اين محفل بزرگي ها به افلاطون کند

«خوش عمل» کم شکوه از وضعيت موجود کن
خوف دارم دستگيرت محتسب اکنون کند

جرم محرز چون تو را افساد في الارض است او
طبق حکم حاکم شرعت به دار از .کند!



مـــاه رمضان رفت . بيــــا بــــاده بنوشيــــــم
جــــامي دو سه    اوّل  سـر سجّاده بنوشيــــــم

محراب  پر از  رايحه ي  شُـرب طَهور است
بشتاب  ازاين  باده  کـــه  پـــاداده بنوشيـــــــم

دُردي  که  در آن راه علاج همه  دَرد  اسـت
ســاقــي  به  قدح  ريخته آمـــاده   بنوشيــــــم

با  خيل  گــــدايـــان درش  نابِ   دل  افروز
همـــراه حــــريفان  پـــريـــزاده   بنوشيــــــم

با  ساده رخي چنــــد روان سوي خــرابات
آبــادي  دل  را قـــدحي ســـاده   بنوشيـــــــم

گر لقمه ات ازخوان قضا پاک وحلال است
فرض است  کزين روزي بنهاده بنوشيـــــم

با روزه ي بگشوده   مباح است که امروز
خون دل  رَز  با  رخ  بگشاده   بنوشيـــــم

تا در  رگ  جان  شعله زند وسوسه انگيز
آن  باده  که  از  جوش نيفتاده  بنوشيـــــم

درعيد رهايي که حساب همه صاف است
آن مي که دهد ســــاقـــي آزاده   بنوشيـــــم .



روزي که   دل   از عشق  تو پرداخته بودم
کار   خود   و   کار  دل  خود  ساخته  بودم

ديوانگي ام    تابع     زنجير     جنون   بود
کز خانه  به    ميخانه  برون    تاخته بودم

با مهر   دلم بردي  و  بي مهر شکستي
افسوس که   اخلاق تو  نشناخته بودم

آن  سر  که  به  دامان  توام  بود  زماني
اي  کاش  که  در  پاي  تو  انداخته بودم

هر بردکه بود از تو و چشم سيهت بود
چون  من  ز  ازل  قافيه  را باخته  بودم

شد باعث رسوايي من بر سر هر بام
وقتي  علم  عشق  تو   افراخته  بودم

اشکي که فشاندي به وداعم شب آخر
تاوان   سپند      دل    بگداخته     بودم

آويخته هر شاخه گلي بر سر گيسوت
تيغي است که بر روي خودم آخته بودم

اي کاش که بر شاخه ي طوباي وجودت
چون عهد کهن باز همان  فاخته بودم.


گفتي که از جان بگذرم


تا لايق جانان شوم


در محفل نور و صفا


شايد شبي مهمان شوم


بگذشتم از جان


چندان شتابان


کز من نماند آثاري


اما نديدم


آنسوتر از خود


جز خواب وحشتباري


***


اي جلوه بخش زندگي ها


درياي اسرار نهاني


صدها نشان داري ولي من


مي جويمت در بي نشاني


پيدا و پنهان


در جسم و در جان


چون بوي گلها جاري


بگسستم از اين


بگذشتم از آن


تو نااميدم نگذاري


***


اي خالق جان آفرين


در آسمانها در زمين


نام تو هر کس هر چه گفت


مي خوانمت زيباترين


زيباتريني


عشق آفريني


سرمشق خوبيهايي


پنهانِ پيدا


پيداي پنهان


بي مايي و با مايي!


يارب به حقّ سـوره ي «»ت بـه «روز »


بــا بچّـــه هـــاي «فــــاطمــه» محشـــور کن مرا




گيـــــرم کــه از «بهشــت»  نــــدارم نصيبــــه اي


از «آتــش جهنّــــــــم» خـــــــود دور کـــــن مــرا




«دنيـا»ي من اگر که «خـراب» است باک نيست


«عقبــا»ي «روز واقعــــــه» ،«معمــور»کن مرا




اوّل مـــــرا ببخـش و بيــــامــــــرز و بعـــــد از آن


بـا «زاد و تــوشـــــه» رهسپر «گــــور» کن مرا




«حبّ الحسين»،«توشه ي عقبا»مرابس است


با ايـن «عطيّــــه» خـــــرّم و مســــرور کن مرا.


دکــــل بـــــــــازان عــــالــــم را بگــــوييــد


مبــــــارک اختـــــلاس و پــــولشـــــويــي


جهـانـي گــر بــــه زيـــر اخيــــــه گيــرنـد


نخــواهـد شـــد شمـــــا را بـــازجــــويي


::::


شــــود حـبـس ابـــد نــاچــار ايـــن جــــا


کسي گــر شـــــاخِ کــــل يـده باشد


ولـــــي يـــک جــو نبينـــد از کـــس آزار


اگـــــــر رنـــــدي دکــل يـــــده باشد!


::::


نـــــود درصـــــد بـــه زيــــر خـــطّ فقرند


در اين کشور که مالش هست بسيار


ولــي بـــر خــطّ ثـــــروت مــي خــرامـد


دکــل بــاز و دکــل يــار و دکــل خــوار


::::


خوشا آنــــان کــــه بـــا دولـــت قرينند


زميـــن خــــوارنــد يا ســـرمـايـه دارند


حمايــــت مـــي شــونـــد ازچند جانب


دکـــــل بـــــــازان خــــــوب روزگـارنــد


::::


خوشا آن کـس کـه کلّ مشکلش را


چو شـب خوابيد ، روز بعــد حل ديد


زثــروت بست پشت هفــت پشتش


شبي گرفي المثل خواب دکل ديد!


::::


بـود نـــانـــش درون خيـــک روغــن


اگــر رنــــدي دکــل يـــده باشد


نــه در اردوي استکبــــار ملعـــون


به ايران في المثل يده باشد!




 
نشستن با رفيــق بــد بـدم کرد
نه تنها بد که بدتر از ددم کرد

رفيق بد چو شيطان رجيم است
که جورازهرطريقي بي حدم کرد

نخست از امتحان درس اخلاق
به مکتبخانه ي دنيا ردم کرد

پس آن گه در کلاس درس لشها
بسي منت نهاد و ارشدم کرد

 ز جلد برّگي بيرونم آورد
که گرگ وحشي صددرصدم کرد

مرا دور از احد فرسنگها برد
گريزان چون ز دين احمدم کرد

نمي دانم طريق لفت دادن
چو در کانال خود شيطان ادم کرد!


روز و شـــب در پنــــــاه آينــــــه هــــا


مــي روم پــــــا بــه راه آينــــــه هــــا




چشمـــه ي عشـق جوشد از دل مـن


زيـــــر لبخنـــــد مــــــاه آينـــــه هـــــا




خوش به حال دلي که خاطره پوست


در مسيــــر نگـــــاه آينــــــــــه هـــــا




مـــي رســــد با هزيمت شــب جـور


نـــــوربــــــــاران پگـــــاه آينـــه هـــا




بـرکـه و مـاه و رقص ماهي هاست


تــــــا قيـــامــــــت گــــواه آينــه هـا




تيرگي را شکست ، محتـــوم است


در هجــــــــوم سپــــاه آينــــه هـــا




غـــل و زنجيـــــرهــــاي وحشتبــار


مــــــانـــــــع ديــــــدگـاه آينــه هـا




حلقــه در حلقــه ذوب خواهد شد


بـــــا شــــــرربـــــــار آه آينــه هــا




جــز نشـــان دادن حقـايق محض


چيست آيــــــا گنــــاه آينـــه هـــا




که به سنـــگ غــرور مي شکنند


دل خــورشيــدخــــواه آينـه ها؟!




افتــــاده اگر پـــاي تو در چــالـه مخور غم


تـــا اوج فلک رفتــــه تـو را نـاله مخور غم




معمـــــار ازل گـر عــوض شمش طلا داد


بر دست تو از مال جهان مــالـه مخور غم




در عقــــد نکاح تــــو در آورده اگـــر چــرخ


دوشيزه ولي يکصد و ده ساله مخور غم!




محــروم اگــر از ارث پــدر گشتي و دادند


از سهم تو حتي به پسـر خاله مخور غم




در آغـــــل دنيــــــا ز دغلبــــــازي ايّــــام


شـــد گاو تو تبديل بـه بـزغالـه مخور غم




شد در حبشـه کشتـه اگر فردي و افتاد


در خانـــه ي تــــو آلت قتّــالـه مخور غم




گر ســاکـــن آبــاده اي و شغل شريفت


تعيين شـده در بنــدر چمخاله مخور غم




طنـــــز تـو اگر قنــد فريمان شده باشد


امـــا نپسنــدنـد بــــه بنگاله مخور غم!






تبلیغات

محل تبلیغات شما
عکس آقای خامنه ای

آخرین جستجو ها

موسیقی فروشگاه اینترنتی همتا کالا کتابفروشی | بانک کتاب فاخته پلاس Angelo یینرا دانلود موزیک 96 نمایندگی فروش خدمات تعمیر کولر گازی اسپلیت در شیراز - عظیمی پونه پلاس